Drzewa ogromne, że nie widać szczytu,
Słońce zachodząc różowo się pali
Na każdym drzewie jakby na świeczniku,
A ludzie idą ścieżką, tacy mali.
(…)

 | Cz. Miłosz

Dotąd mam jeszcze oczy pełne złota
Jesiennych klonów,
Wśród których dziś mnie wodziła tęsknota,
Siostrzyca zgonów.
Dotąd mam serce pełne płaczu, którym
Uwiędłe liście
Szumią żałośnie, spadając w ponurym
Wiatru poświście.
(…)

L. Staff

Ponuro dziś niestety za oknem.
Zieleni, gdzieś odeszła?

Drogi. Czasem to jedyny ślad naszej cywilizacji, ludzkiej cywilizacji. Gdzie prowadzą? Dokąd nimi tak pędzimy? Czy szaleńczy pęd cywilizacji nie rozmywa nam piękna “zwykłej” Ziemi?

Ot, taki test właściwie. Mój pierwszy wpis. W każdym razie w tym miejscu pierwszy. I mam nadzieję, że nie ostatni.